Dieet

Hai allemaal,

Vandaag ben ik begonnen met een dieet. Alleen is het nog niet makkelijk! Ik ben zelf namelijk geneigd om, als ik niet dieet, heel veel ongezonde dingen te gaan eten, en dat wil ik voorkomen. (het is dus niet zo dat ik ongelooflijk dik ben...)

Waarom ik dit deel? Ik vind het ontzettend moeilijk! Op zulke momenten vind ik het fijn om het dan van me af te schrijven. 

Als iemand een idee heeft om een blog over te schrijven, hoor ik het graag!

Liefs,
Sanne 

Dream big, dream large, dream fast, dream God

Hi allemaal,

Zonder erbij na te denken wat ik nu ga typen ben ik maar even begonnen. Ik zie wel wat er uiteindelijk uit komt.

Op het moment ben ik zelf heel veel bezig met school en de toekomst. Nouja, school... Met school hád ik veel bezig moeten zijn. Maar op de een of andere manier ben ik de afgelopen weken heel gedemotiveerd. Maar daar gaat hopelijk nu verandering in komen ;-)

We zitten nu namelijk in het examenjaar. En nu moet ik dus gaan nadenken wat ik hierna wil gaan doen. Waar ik heel veel zin in heb!

Ik begon over school, maar zou eigenlijk ergens anders over willen schrijven. Dus laat me even denken...

Ja ik heb wel iets denk ik:

Sta je eigenlijk weleens stil bij wat er écht in je omgaat? Ik heb namelijk zelf gemerkt dat je eigenlijk ontzettend veel nadenkt zonder het te beseffen en te kunnen verwoorden. Misschien is dat het probleem ook wel een beetje: Je denkt te veel na over van alles dat niets met elkaar te maken heeft.

Ook kunnen mensen ontzettend goed dromen. Ik dacht vroeger altijd dat ik ze niet had, terwijl ik er nu mee volloop. Zou dat komen omdat je écht geen dromen had of hebt? Of dacht je alleen maar dat je geen dromen had omdat je het niet in de realiteit kunt verplaatsen? Dat je niet gelooft dat jouw dromen ooit uit gaan komen.

Ik zal je vertellen:
Als jij echt een droom hebt en je er echt voor wilt gaan, dan lukt het je. En je denkt misschien: Wie ben jij om dat zo zeker te weten?

Eigenlijk weet ik het stiekem zelf ook niet zeker. Dat is ook precies  waar ik nu een beetje mee ''worstel.'' (voorzover je het worstelen kunt noemen). Ik hoop heel erg dat mijn droom uitkomt, alleen twijfel soms of ik het wel kan en of het wel voor mij weggelegd is.

Jullie voelen hem nu misschien wel aankomen:

Wil je echt (al is het voor je gevoel maar een beetje) zekerheid, kun je het bij God neerleggen. Ik geloof namelijk dat Hij de dromen in ons heeft gelegd. Hij zou het super gaaf vinden als jij je gaven en talenten gebruikt! Hij houdt ervan je daarvan te zien genieten.

En misschien denk je nu wel: Wat loop je allemaal te pronken met die God van jou? Of denk je: Leuk voor jou, maar ik geloof niet in God. Weet dat Hij wel in jou gelooft! Wat er ook in je omgaat..  

En God staat er niet om alles wat je leuk vindt, omdat jij denkt dat het niet iets is wat God zou waarderen (wat nooit Zijn woorden zijn) van je af te nemen. Ook als je het niet eens tot eer van Hem doet, geniet Hij ervan als jij geniet. Maar alleen omdat Hij van jou houdt, en om jouw bestwil, zou Hij je graag willen helpen. Omdat Hij weet waar jij naar verlangt.

Dit allemaal zeg ik omdat ik mezelf een tijd veel te veel verplichtingen heb opgelegd. En uiteindelijk heb ik er (ook in de relatie met God) niets mee bereikt. Leef dus lekker relaxed, geniet en stel je voor Hem open.

Nog één dingetje: Je voorhem openstellen hoeft alleen maar te betekenen dat je tegen Hem zegt: ''God doe vandaag wat U wilt en kan doen.'' En wat jij moet doen:"GENIETEN!! :-)

Veel liefs,
Sanne 

(kinder)mishandeling

Voor je begint met lezen: Dit is een stukje uit mijn hopelijk ooit worden uitgegeven boek. Dit stuk gaat over kindermishandeling, maar lang niet het hele verhaal! Dit is ook het laatste stukje wat ik uit mijn ''boek'' ga plaatsen. Alvast bedankt voor het lezen!

 
Over een paar minuutjes is ook deze schooldag weer voorbij. En moet ik weer geconfronteerd worden met de thuissituatie. Het is de bel die ons verteld dat het zevende uur afgelopen is. En na het zevende merk je altijd dat het nog onrustiger is op de gangen dan de rest van de dag. Bijna alle mensen die bij mij in de klas zitten, verlangen naar huis. Maar ik niet. Soms zou ik het Evy liever wel vertelen. Even alles eruit gooien, even uithuilen, even iemand die je begrijpt.  Maar als ik haar dit zal vertellen, weet ik dat er meer zal veranderen. Dat alles zal veranderen. Dat het alleen nog maar erger wordt. Met een kriebelig gevoel in mijn maag, fiets ik naar huis. Waarom ga ik eigenlijk nog naar huis? Waarom loop ik niet gewoon weg? Met een zucht haal ik de klink naar beneden. Ik zie mijn vader op de vensterbank zitten. Hij kijkt een beetje chagrijnig. Nee hè, hij heeft toch niet ook nog eens een slechte bui? Door de schaduw die ik achter laat, heeft mijn vader me al aan zien komen. ‘’Hoi.’’ Wanneer ik hem aankijk, kijkt hij me woest aan. Na een tijd van nog geen 10 seconden, trekt hij zijn schoen uit en slaat me op mijn hoofd. Ik begin te huilen. De kans dat, dat hem nóg kwader maakt, is groot. Maar ik kan even niet anders .Omdat het toch niet uitmaakt wat ik zeg, geef ik hem de mogelijkheid me te slaan. Ik verzet me niet meer. Zelfs niet in mijn hoofd. Nog even en ik verlang er niet eens meer naar me te verzetten. Te veel energie. Zonder er iets mee te bereiken. Is er dan ook niemand die iets doorheeft?! Zelfs de buren niet?Misschien is het ook wel mijn eigen schuld. Als ik het zelfs Evy niet vertel..
Mijn moeder vlucht altijd naar boven. Ze laat mij altijd opgescheept zitten met die rot vent. Ze zou me wel willen helpen, maar ze durft niet. Bang om ook geslagen te worden. En geschopt. Of misschien ooit nog wel erger. Ik heb mijn moeder nog nooit zonder wallen gezien. Van het slechte slapen en het vele huilen. Ik snap ook niet hoe ze het verdraagt om elke nacht naast zo’n vent te liggen. Waarschijnlijk heeft ze haar gevoel uitgeschakeld. Net als ik. Wanneer hij vindt dat hij me genoeg pijn heeft gedaan, houdt hij plotseling op .Zonder iets te zeggen of emotie te tonen, pakt hij een pilsje, zet de tv aan en gaat zitten. Ik zou mijn gevoel wel naar zijn hoofd willen smijten. Maar wat heeft het voor zin? Wat schiet ik er mee op? Een brede grijns op zijn lelijke smoel. Dat is wat ik er mee opschiet. Er heerst zoveel woede in mij, zoveel verbittering. 
Wanneer ik hem naar boven hoor lopen, komt er iets in me op wat ik al jaren wil doen. Wegrennen. Weg van hier. Met een bonzend hart in mijn keel, ren ik naar buiten. Door de zenuwen struikel ik. Als ik mijn fiets heb gepakt en de poort wil openen, voel ik een hand op mijn schouder. Een ruwe, koude hand. Als ik naar de hand kijk, zie ik een grote mannenhand met donkere haren. Op dit moment zou ik door de grond willen zakken. De angst die ik nu voel is onbeschrijflijk. Ik geef geen kik. Ik wacht wel tot hij er op los gaat slaan. Ik draai me niet om. Was hij nou maar een vader die zijn armen om me heen sloeg. Een vader die me vertelde dat hij van me  hield. Zielsveel. Maar dat zal wel nooit gebeuren. Met een ruk trekt hij aan mijn haar. Op die manier dwingt hij me om hem wel aan te kijken. Als ik me gedwongen omdraai, slaat hij met zijn vuist in mijn gezicht. Door de schrik knal ik met mijn hoofd tegen de muur. Heel zachtjes hoor ik voetstappen die steeds verder weg klinken. Ik probeer op te staan, om me heen te kijken en weg te rennen. Maar het lukt niet. Ik zie alleen maar een waas voor mijn ogen. Ook hoor ik vogels fluiten. De vreugde van de vogels hoor je ervan af. Alsof ze er van genieten me hier zo te zien liggen. Nu ik hier lig, lijkt de dood heel dichtbij te zijn. Plotseling denk ik aan die god waar Evy me over vertelde. Die zogenaamd liefdevolle god. Als hij zo liefdevol is, waarom lig ik hier dan? Waarom was deze ontsnappingspoging dan niet gelukt?Of was dat zijn plan geweest voor mijn leven? En moet ik me gewoon niet zo aanstellen? Of ben ik zo’n slecht mens en heb ik het gewoon verdiend? Hoe dan ook, die liefde van die god kan voor iedereen zijn. Maar in ieder geval niet voor mij. Ik hoef die liefde niet eens. Wat koop ik ervoor? Kan ik daarmee alle rot jaren hiervoor terugdraaien? Nee, dus laat maar. Als dat niet kan, hoeft het voor mij ook niet.

Mijn droom gaat uit naar een zelfgeschreven, officieel boek!

Hi!

Het is nu maandagavond, half 12. Dus ik zou eigenlijk al op bed moeten liggen. Dus hier even snel een blogje:

Eerst wil ik even zeggen: Leuk dat je dit nu aan het lezen bent!
En verder wil ik even zeggen dat ik dankzij Celesta, Mandy en Remco (haha ;-)) heel erg gemotiveerd ben om een echt eigen boek te schrijven. En nu écht! Ik heb namelijk al meerdere pogingen gedaan. Maar tevergeefs.. 

   De titel van het boek heb ik al bedacht: Verdrukte emoties. En in grote lijnen ook het verhaal. Ook heb ik het stukje wat ik dan graag op de achterkant van het boek zou willen hebben al geschreven (want ik hoop op een echt officieel boek, dus inclusief achterkant)   

Hier het stukje:
 

Evy is een meisje dat positief in het leven staat. Ondanks dat, maakt ze iets heel heftigs mee.
Het liefst zou ze die ervaring vergeten en gewoon door willen gaan met haar leven. En tot op zekere hoogte doet ze dat ook.

 Toch kan ze het niet helemaal vergeten. Dus duikt ze in plaats van in haar eigen gebeurtenis, in die van haar vriendinnen. Zo is ze er toch een beetje mee bezig, maar niet helemaal. Hoe gaat Evy hier verder mee om?

En dan, wanneer ze denkt bijna uit die verwerkingsfase te zijn, krijgt ze onverwacht bezoek.
Hoe zal ze met deze confrontatie omgaan?
Zal ze haar problemen de volgende keer toch niet onverstandig uit de weg gaan? En eindelijk beseffen dat sommige problemen niet op te lossen zijn, zonder ze echt op te ruimen?
Zal ze daar überhaupt nog wel de kans voor krijgen…?

Bedankt voor het lezen!

Heel veel liefs,
Sanne van Andel 

 

Geef de echte JIJ een kans!

Soms kun je hele uren, dagen, weken, maanden en misschien wel jaren bezig zijn met wat anderen van je denken. Ik denk niet dat ik wil weten hoeveel uren, dagen, weken, maanden en zelfs jaren ik daarmee bezig ben geweest. (en nog steeds doe)

Dan denk je heel simpel te kunnen zeggen: Vanaf nu kan het me niets meer schelen wat zij denken of zeggen. En vanuit dat standpunt ga je maar heel tegendraads
 doen. Ga je juist dingen doen of zeggen die je normaal niet zou doen, omdat het je zgn niets kan schelen wat andere mensen daarvan denken. En op dat moment ga je je misschien juist wel steeds minder jezelf voelen. Terwijl je juist zo graag jezelf wilde zijn! En aangezien je toch niet weet wie je écht bent, kan het je niets meer schelen ook..

Maar gelukkig weet God wel wie je bent en vindt Hij je he-le-maal geweldig. Hij vindt juist de JIJ geweldig, die jij dan weer helemaal niks vind. Diegene die je misschien helemaal niet wilt zijn, dus daarom maar een ander nadoet. En ook al denk jij dat er niks van je terecht komt, omdat je de echte JIJ misschien geen kans durft te geven. God doet z'n uiterste best om de echte JIJ naar buiten te laten komen. En daar heeft Hij een grote, wat zeg ik, ondenkbare grote toekomst voor klaarliggen. En die toekomst zal echt niet blijven liggen. Die toekomst zal gebruikt gaan worden!

Maak je dus niet druk over je toekomst. Want er ligt een grotere toekomst klaar, dan die droom die jij altijd al hebt gehad, maar niet durfde uit te spreken, omdat het toch nooit uit zou komen. 

Dus bereid je voor op een hele mooie toekomst. Maar vergeet ook niet van het nu te genieten! :-)

Veel liefs,
Sanne van Andel

Stemmen

Vanavond is het zover. Dan mogen we stemmen en wordt bekend welke partij aan de macht staat. Nu ben ik benieuwd op wie jullie gaan stemmen? En of er eigenlijk nog wel mensen zijn die vertrouwen hebben in het kabinet? Ik bedoel: Eigenlijk vind ik zelf dat alle partijen hun standpunten of in ieder geval hun woorden zo verdraaien dat het voor iedereen aantrekkelijk is.

Maar laat ik er verder geen woorden over vuil maken, want als ik heel eerlijk ben snap ik niet overal iets van. Soms vind ik ze alles net iets te moeilijk verwoorden. Tenminste, wel voor deze 4 vmbo-er.

 Ik ben benieuwd welke partij er uiteindelijk uit gaat komen. Zelf heb ik gisteren de stemwijzer ingevuld en daar kwam SP uit. Ik heb me toen ook aan de stemwijzer gehouden, want ik was wel tevreden over het resultaat. 

Als je wilt kun je laten weten op wie jij gestemd hebt en waarom?

Liefs,
Sanne

een beginnetje van een volgend nieuw verhaal :-)

‘’Kijk uit!’’ Nog voordat die woorden tot me door zijn gedrongen, krijg ik, terwijl ik net zo lekker in de zon lag, ineens een keiharde bal op mijn neus. ‘’Kun je niet uitkijken?!’’ reageer ik net iets te fel naar mijn zin. ‘’Sorry.’’ Het jongetje van, schat ik, een jaar of 10 pakt de bal op, kijkt me verschrikt aan en rent terug naar zijn vriendjes, waarmee hij samen aan het voetballen was. Een beetje beschaamd  voor mijn reactie, leg ik mijn handdoek goed en ga weer liggen. Nog geen vijf minuten later hoor ik mijn telefoon ineens trillen, die naast me op het gras ligt. Met een beetje verblindde ogen door de zon, probeer ik naar mijn schermpje te turen. Wanneer ik de afzender zie, word ik een beetje verbaasd en heel nieuwsgierig. Het is een oude vriendin van me, waar ik al heel lang geen contact meer mee heb gehad. Ik denk dat de laatste keer dat ik haar gesproken heb, ongeveer twee jaar geleden is geweest. Vol verwachting klik ik op: ‘’Lezen’’

‘’shdcbnbxznmb’’

Dat is het bericht wat ik krijg. Lachend leg ik mijn telefoon weer terug. Zoiets is altijd al een actie voor haar geweest. Vroeger heb ik best veel bij haar gelogeerd. En wanneer we dan een film gingen kijken, en in een giechelbui waren, stuurden we altijd smsjes naar mensen waar ze al heel lang geen contact meer mee had. Vaak waren het dan ook zulk soort smsjes. Ineens dringt het tot me door dat ik nu ook één van hen ben. Eén van de mensen waar ze al heel lang geen contact meer mee heeft. Het maakt me eigenlijk een beetje verdrietig. De afstand voelt nu ineens zo groot. Onze band was vroeger heel hecht. Tot ik verhuisde naar dit boerendorpje. Ik denk nu eigenlijk nooit meer aan haar. Zij waarschijnlijk ook niet aan mij. Waarschijnlijk scrollde ze gewoon tussen haar telefooncontacten en zag ze mij ineens staan. In het begin had ik er veel moeite mee dat we zo uit elkaar groeiden, maar nu was ik er wel aan gewend. Tenminste, dat dacht ik. Misschien wilde ik mijn leven daar gewoon achter me laten. Wilde ik het hoofdstuk afsluiten. Mijn moeder zei ook altijd wanneer ik over mijn ‘’oude vrienden’’ begon, dat het wel zou wennen. Dat ik misschien maar gewoon minder contact met ze moest zoeken. Ik schreeuwde die woorden dan altijd van me af. Ik riep dat ik er nooit aan zou wennen en dat ik weg zou lopen. Terug naar mijn oude stad, naar mijn oude vertrouwde plekje. Mijn moeder liet het altijd maar gaan. Achteraf gezien maar goed ook. Anders had ik het misschien nog wel echt gedaan.

Met mijn hoofd vol gedachten, sta ik op. Ik was na schooltijd meteen naar het meertje gegaan. Het is namelijk heel warm en eigenlijk ook niet te doen op school. In die stikhete lokalen. Dit meertje was in het begin, het enige leuke plekje wat ik me hier kon bedenken. Ik was toen ook heel teruggetrokken. Ik vertikte het om nieuwe vrienden te maken, waardoor ik me heel eenzaam voelde. Door mijn teruggetrokken houden werd ik gepest. ook was ik anders dan zij. Ik was namelijk dat stadse meisje dat nog nooit een weiland had gezien. Het voelde voor mij net alsof ik op een andere planeet terecht was gekomen. Nu heb ik hier mijn draai wel gevonden. Ik heb mijn vrienden en word niet meer gepest. Maar soms heb ik toch van die momentjes dat ik me even terug moet trekken. Dat ik even in mijn gedachten wil verzinken. Dat momentje had ik vanmiddag dus ook. Vandaar dat ik hier nu ben.

Sjokkend loop ik naar mijn fiets toe en steek de sleutel in het slot. Dit weer maakt je zo loom. Onderweg naar huis kijk ik altijd om me heen of ik bekenden zie. Ik vind het heerlijk om naar mensen te kijken.

Wanneer het verhaal helemaal af is, plaats ik hem weer. 

Huiswerk, school, huiswerk, school

Ik heb deze weblog nu pas net aangemaakt, dus ik zal me even voorstellen, aangezien ik deze weblog goed bij wil houden, omdat ik dat uiteraard heel leuk vind:

Mijn naam is Sanne van Andel, ik ben een meisje van 17 jaar oud en zit nu in het examenjaar van het vmbo. Dat is ook precies waar ik het over wil hebben:

In het examenjaar moet je, zoals de meesten wel weten, natuurlijk veel leren. (wat nu nog niet aan de orde is) En toch ben ik het nu al zat. En dat terwijl het jaar bijna 3 weken begonnen is (!!!) Dat betekent dus nog even heel goed doorzetten. Maar dat ben ik ook echt wel van plan ;-)

Ondanks dat ik de vrienden die ik nu heb heel erg ga missen, heb ik toch heel veel zin om eindelijk iets nieuws te gaan beginnen. (des te meer reden om goed door te zetten) Wat ik wil gaan doen weet ik nog niet, maar ik heb er nu al heel veel zin in!

Terwijl ik nu eigenlijk had moeten leren, ben ik dit nu aan het typen. Dus ik stop ermee.

Liefs,
Sanne

Een blog vol verrassingen

Omdat ik veel nadenk, vind ik het heerlijk om het dan van me af te schrijven. Vandaar deze blog. Ook vind ik het fijne aan de mogelijkheid reacties te krijgen, dat je dan pas begint te beseffen, dat je vaak niet de enige bent die zo denkt. Dus: reacties zijn welkom! :-)

Van mezelf weet ik dat ik echt een dromer ben. Ik droom over van alles en denk daar dan ook de hele dag over na. Het fijne aan dromen is, dat eigenlijk niets meer onmogelijk is. De dromen die ik heb, verplaats ik dan vaak ook al naar de realiteit. Hoe dan ook, het gaat gebeuren. Tegelijk komt dan ook wel die angst dat mijn dromen tóch geen realiteit gaan worden, waardoor ik bang ben dat ik teleurgesteld raak.

Gelukkig hoef ik niet alleen te werken aan de uitkomst van mijn dromen. Want als dat wel zo zou zijn, zou ik niet eens durven dromen. Want wie ben ik om iemand te worden in deze wereld? Zo ga je dan vaak denken. Tenminste, ik wel.

Dat wat ik nu ga zeggen, is misschien niet voor iedereen bekend. Maar degene wie samen met mij werkt aan dromen, is God. En wanneer ik dit typ, ben ik gelijk bang dat mensen dan misschien gaan denken: ''Oh nee, weer zo iemand die weer over een God begint. Een voor mij onbekende God.'' Dat ik daar bang voor ben, is omdat ik het heel goed zou begrijpen dat je nu zo denkt. En waarom ik dat begrijp:

God is toch een God die heel streng is? (zo zie ik Hem zelf onbewust ook nog steeds weleens / best vaak) 
God is toch een God die altijd boos op je is, wanneer je een fout maakt? (zo denk ik zelf ook nog steeds weleens / best vaak) 
God verwacht toch van alles van je op het moment dat je in Hem gaat geloven? (Zo denk ik zelf ook nog steeds weleens / best vaak)

Toch is God zo'n God niet. God is een God die precies begrijpt hoe je je voelt, want wij zijn gemaakt naar zijn Evenbeeld. Ook is God een God van geduld. Een God van héél veel geduld.

De reden waarom ik dit nu schrijf is, omdat ik het nu zelf, eerlijk gezegd, ook zo ervaar. Het voelt voor mij soms als een verplichting om al mijn dromen, alles wat ik denk en doe, voor God te doen. Terwijl ik daar soms, als ik heel eerlijk ben, echt geen zin in heb.

Het eerste wat ik dan denk is: Maar dat is toch super egoïstisch van mezelf? Dat is het ook, maar God wil me ook daarmee helpen. God verlangt niets liever dan dat Hij het mag doen. En Hij begrijpt dat ik het soms moeilijk vind om alles in Zijn handen te leggen. Ook al wil ik dat van mezelf soms niet accepteren. Maar een leven met God vol verplichtingen, is denk ik, wat niemand wilt. 

Hiermee wil ik je ook bemoedigen om al je moeilijkheden en strobbelingen in Gods handen te leggen. En als je niet alles in Zijn handen durft te leggen, kun je dat ook tegen Hem zeggen. Hij luistert vol Liefde en bewogenheid. Want Hij houdt van je. Wees dus gewoon jij, bij Hem.

Veel liefs,
Sanne van Andel